Naar beneden, naar wat draagt
Er zit een scheur in een muur die je al jaren overschildert. Hij is niet groot, en je weet precies waar hij zit, en je weet ook dat verf hem niet weghoudt. 2026 is het jaar dat je achter die muur kijkt.
Voor jou gaat het dit jaar naar beneden, naar het fundament. Naar waar je woont, waar je vandaan komt, wie je familie ooit voor je was en wat daarvan nu nog klopt. Vanaf half februari verschuift het zwaartepunt van je leven van wat je laat zien naar wat je draagt. Dat klinkt zwaarder dan het is. Het is vooral eerlijk.
Jij bent iemand die bouwt. Je houdt van iets dat blijft staan, iets met een datum erop, iets dat over tien jaar nog overeind staat. Dit jaar vraagt iets ongemakkelijkers van die bouwer in jou: niet een verdieping erbij, maar de kelder in, kijken of het draagt. Wat in je opvoeding, je woonsituatie, je idee van thuis nooit is nagekeken, komt boven. Soms letterlijk, een verhuizing, een huis dat anders gebruikt wordt, een ouder die ouder wordt. Soms als een vraag die je al jaren wegschuift.
Het mooie is dat je hier goed in bent, ook als het niet zo voelt. Geduldig graven, steen voor steen, zonder de hele zaak om te gooien. Rond eind februari komt er een moment waarop hard werken en loslaten tegelijk nodig zijn, en dat is voor jou de lastigste combinatie die bestaat. Je leert het toch. Aan het einde van dit jaar staat er iets dat niet mooier is dan eerst, maar wel echt van jou.