Je houdt jezelf niet meer netjes op zijn plek
Er is een jaar in ieder leven waarin je jezelf niet meer helemaal kunt voorspellen, en voor Tweelingen wordt 2026 dat jaar. Er valt niks om, dat is het niet. Het is eerder dat iets in jou begint te schuiven dat je jaren keurig op zijn plek hebt gehouden, vaak zonder dat je doorhad dat je het vasthield.
Vanaf eind april verandert er iets in de manier waarop je in de spiegel kijkt. Je gezicht blijft hetzelfde, het is je verwachting van jezelf die kantelt. Je hebt jarenlang precies geweten welke versie van jou de kamer in liep bij een verjaardag, een sollicitatie, een ruzie. Dat script gaat haperen, en gek genoeg lucht dat op. Je zegt iets wat je nooit eerder hardop zei. Je zegt nee waar je altijd ja knikte, of andersom, ja waar je je hele leven beleefd je hoofd schudde.
Tegelijk gebeurt er vanaf eind januari iets in de kring om je heen, in wie je je vrienden noemt en in wat je samen ooit voor waar aannam. Sommige van die beloftes blijken lucht. Andere blijken steviger dan je dacht. Het is geen drama, het is een sortering, en je doet hem grotendeels zelf.
Denk aan de fiets die al sinds vorige zomer met een lekke band tegen de schuur staat. Je loopt er elke dag langs en kijkt er net niet naar. Dit is het jaar dat je hem maakt of weggeeft, want het jaar laat je hem niet langer half negeren. Zo voelt 2026 voor jou: er gebeurt niets gewelddadigs, en toch laat het jaar je nergens meer wegkijken. Jij beweegt het eerst. De rest komt daarna in beweging, als reactie op jou.